Latawiec i frustracja

Ja dzisiaj wymiękłam.

Wysłałam chłopaków na spacer – pojechali puszczać latawiec, bo tu u nas na osiedlu wiało tak, że hej.

Po godzinie dzwoni Tata i przez zaciśnięte zęby mówi, że wracają, bo ma dość Smyka.

No i okazało się, że dziecko miało w nosie latawiec, a trawa na tyle go drażniła, że nie chciał grać w piłkę ani nic innego robić, powiedział, że chce do domu...

Po drodze obiecał Tacie, że zje ładnie na kolacje klopsika.

Grzebał, grzebał, zaczął ryczeć, że woli nie jeść.

Mój krzyk, jego łzy, moje łzy.

Wywrzeszczałam, że nie będzie jadł do śniadania nic.

Popatrzyłam w te wielkie zaryczane oczy i wymiękłam. Zapytałam, czy jest głodny i czy zje kromkę z szynką. Potwierdził. Zrobiłam. Zjadł może 3 „żołnierzyki” i powiedział, że już nie chce...

Za karę nie dostał mleka na noc i nie obejrzał jak zawsze ukochanej Dory.

Nie protestował.

Znowu.

Czyja to porażka?

Skąd brać siłę na to i na wszystko inne co się wydarza w naszym życiu?

A to wczorajsza przejażdżka jeepem, ale bez szału, Ksawek średnio zadolowony....:/